Studiedag - 20 jaar werken met jongvolwassenen

09:40

"Zie me graag, ik heb je nodig" door Dr. Geert Everaert

Over de noodzaak en de valkuil van twintig jaar klinisch psychotherapeutisch werken met jongvolwassenen

Wat is er in twintig jaar tijd veranderd in het klinisch psychotherapeutisch werken met jongvolwassenen – en wat niet? In deze lezing neemt Geert Everaert ons mee in twee decennia van therapeutische praktijk op de afdeling JOVO (jongvolwassenen) van PPC Pittem. Vanuit een psychoanalytisch geïnspireerde en mentalisatiegerichte visie onderzoekt hij hoe identiteit, hechting en autonomie zich ontwikkelen op de grens tussen binnen en buiten – tussen regressie en zelfstandigheid. Maar ook de context, het discours en de snelheid van de maatschappij – ja. Maar de essentie van psychotherapeutisch werk en de grondvoorwaarden van herstel – tijd, veiligheid, en het vermogen om graag te zien – blijven onveranderd bepalend.

De lezing nodigt uit tot reflectie over de verschuiving van ziekte- naar ontwikkelingsdenken en diversiteit, over vermaatschappelijking en dossierlast, over wat professionaliteit in-team betekent in een tijd die nauwelijks nog ruimte laat voor wachten. Hij toont hoe diagnoses weinig veranderen, maar relationele factoren alles bepalen: de basisveiligheid, het kunnen verdragen van niet-weten, en het eenvoudige maar moeilijkste van al — graag zien.

Everaert besluit met de vraag die zijn werk samenvat:
“Als je weggaat, kom je dan weer terug?
Als ik terugkom, ben je er dan?”

Dr. Geert Everaert is als kinder- en jeugdpsychiater verantwoordelijk voor het zorgpad psychotherapie Jongvolwassenen binnen PPC Pittem.  Hij is sinds 2010 hoofdarts van PPC Pittem en leidt er het expertisecentrum ontwikkelingsstoornissen (ADHD en ASS) bij volwassenen. Hij is ook diensthoofd van de afdeling psychiatrie in AZ Delta. Zijn bijzondere interesse gaat uit naar de noodzakelijke vernieuwingen en evoluties binnen de residentiële psychiatrie.

10:30

Op zoek naar bewegingsvrijheid: een procesgerichte samenwerking voor ouders die samenleven met ernstig geïsoleerde (jong)volwassenen door Willem Beckers

Jongvolwassenen die zich steeds meer terugtrekken op hun kamer en op termijn alle verbinding verliezen met hun gezin en met de buitenwereld, kampen vaak met allerlei moeilijkheden en ervaren grote lijdensdruk. Onderzoek lijkt te wijzen op een sterke internationale toename van dit fenomeen, wat verder aantoont dat het bereiken van deze jonge mensen een echte uitdaging vormt in de gezondheidszorg. Ook hun ouders komen echter onder enorme druk te staan: ze voelen zich machteloos en pendelen tussen bezorgdheid en frustratie. Maar waar kunnen zij nog terecht als hun (meerderjarig) kind alle hulp blijft afhouden? En wanneer we toch met ouders in gesprek gaan, hoe ondersteunen we dan een zinvolle beweging zonder de druk op hun schouders nog te verhogen? 

In deze lezing belicht Willem Beckers een jarenlange zoektocht naar betekenisvolle zorg voor gezinnen die zich in deze relationele en sociale patstelling begeven. Hij illustreert enkele belangrijke achtergronden om deze moeilijkheden te begrijpen en bespreekt een kijk – en werkwijze voor de samenwerking met ouders, die voor hen én jongvolwassenen nieuwe perspectieven biedt. 

Willem Beckers is werkzaam als systemisch psychotherapeut, trainer en supervisor aan de Interactie-Academie, een instituut voor systemische opleiding en therapie in Antwerpen. Hij is gespecialiseerd in het werken met ouders rond kind-oudergeweld en in extreme sociale terugtrekking (hikikomori) bij jongeren en (jong)volwassenen. In lijn met de visie van de Interactie-Academie ontwikkelt zijn aanpak zich vanuit voortdurende therapeutische praktijk, academische inzichten, teamgesprekken, publicaties en internationale samenwerking.

11:40

Voorbij mentaliseren: hoe onderzoek naar epistemisch vertrouwen leidde tot het herdenken van het ontstaan van psychopathologie en de behandeling ervan door Prof. dr. Patrick Luyten

In deze bijdrage schetst Prof. Luyten het ontstaan van onderzoek naar de rol van epistemisch vertrouwen en hoe dit niet alleen heeft geleid tot een fundamenteel herdenken van opvattingen over het ontstaan van psychopathologie, maar ook tot een herdenken van preventie en behandeling

Prof. dr. Patrick Luyten is als gewoon hoogleraar verbonden aan de Onderzoekseenheid Klinische Psychologie van de KU Leuven. Hij is ook gewoon hoogleraar aan het Research Department of Clinical, Educational, and Health Psychology, University College London (UK) en Visiting Professor aan het Yale Child Study Center in New Haven, USA. Zijn onderzoek richt zich voornamelijk op de rol van persoonlijkheid en relationele processen in depressie, het chronische vermoeidheidssyndroom en fibromyalgie. Daarnaast is hij betrokken in onderzoek naar de rol van gehechtheid en mentaliseren bij persoonlijkheidsstoornissen